กลุ่มลูกรัก… ที่มีจุดเด่น(คนละจุดเดียวจริงๆ)

ครก – จุดเด่น ขยัน วิ่งไม่มีหมด แต่… ฝีมือไม่มี จ่าย จับ ยิง มั่วไปหมด จุดเด่นเรื่องการวิ่งก็วิ่งมั่วไปทั่วจนเพื่อนร่วมทีมงงตำแหน่ง

เอ็นก๊อก - จุดเด่น ดาวรุ่งมี(แต่)แวว แต่… ฝีมือไม่มี จ่าย จับ ยิง มั่วไปหมด ไร้ซึ่งความแข็งแกร่งอีกต่างหาก…

อินซัว – จุดเด่น แบ็คดาวรุ่งมี(แต่)แวว แต่… ฝีมือไม่มี จ่าย จับ ยิง มั่วไปหมด ไร้ซึ่งความเร็วจนได้ไปทัวร์กะปีกฝั่งตรงข้ามบ่อยๆ

บาเบล – จุดเด่น กองหน้าความเร็วสูง แต่… ฝีมือไม่มี จ่าย จับ ยิง มั่วไปหมด เลี้ยงตัดในแล้วก้มหน้าก้มตายิงแบบเอาสะใจตัวเองไว้ก่อน (99% ไม่เข้ากรอบ)

ลูคัส – จุดเด่น คือ ไม่มีจุดเด่น ฝีมือยังเป็นคำถาม เพราะหลายๆ นัดในฤดูนี้ ดันเล่นดีกว่าเจิดซะอีก

ออเลริโอ้ - จุดเด่น เท้าซ้ายคุณภาพ แต่… สุขภาพไม่ได้ความ เจ็บบ่อยเจ็บถี่อย่างน่าเกลียด เดินๆ อยู่ในสนาม ลมพัดยังเจ็บได้เลยมั้ง…

ไปวัดไปวาได้

เรน่า – สม่ำเสมอสุดในทีม ช่วยทีมไว้เยอะมาก ถ้าไม่มีเรน่าคงเละกว่านี้

ตอเรส – หรือพี่น่วม ยิงประตูได้ด้วยตัวเอง (เพราะพึ่งแท็คติกทีมไม่ได้แน่ๆ) แต่ถ้ามีกูคนเดียวไปยันกะกองหลัง กูก็น่วมนะ (แล้วก็น่วมจนขึ้นเขียงจริงๆ)

เกล็นจอนห์สัน – เติมเกมบุกได้เป็นผู้คนกว่าพวกตัวรุกอื่นๆ ในทีมทั้งสิ้น แม้เกมรับจะรั่วบ้างก็ไม่แย่เท่าเจ็บบ่อย

มาเชราโน่ - คงเส้นคงวานะ ทุ่มเท แต่เล่นไปคงเซ็งบรรยากาศรอบๆ ตัว แถมต้องไปเล่นแบ็คขวาจำเป็นอีก

มักซี่ – ตัวริมเส้นที่เป็นตัวริมเส้นจริงๆ ไม่ใช่เอากองหน้าหรือแบ็คมาเล่น แค่นี้ก็ถือว่าโอเคแล้วสำหรับปีนี้

ฝ่ออย่างน่าสงสัย

เจิด – เจ็บ ฟอร์มตก และยิ่งเล่นไปเล่นไป ยิ่งดูเหมือนเล่นแบบ “(กู)ไม่เข้าใจ(มึงว่ะ)ราฟา”

คาราเกอร์ - ช้า (กว่าเดิมที่เคยช้า) ยิ่งแก่ยิ่งโยนบอลซี้ซั้วจากหลังไปหน้ามากขึ้น

กลุ่มซวย

อควินลานี่ – เป็นปริศนาระดับจักรวาลว่า พี่เขาซื้อกูมาทำไมตั้งแพง แต่…ไม่ค่อยให้กูเล่น…

เบนายูน – มักเล่นดีเวลาเล่นหน้าต่ำ หรือออกขวา แต่เหมือนกรรมบัง โดนดรอปทุกครั้งที่เล่นดี แถมโดนจับไปเล่นปีกซ้ายที่ไม่เคยทำได้ดี

ริเอร่า - ตัวริมเส้นที่เคยพึ่งพาได้ แต่กรรมบังอีกคน โดนดรอปทุกครั้งที่เล่นดี พอทนไม่ไหวออกมาแฉราฟา แต่ก็ย้ายทีมหนีไปไม่ทันจนได้ (โดนราฟาแกล้งแหง)

ที่เหลือไม่มีอะไรให้น่าพูดถึงก็พวก

เดเก้น มันเป็นใคร? สเคอร์เทล (เจ็บ) แอ็กเกอร์ (เจ็บ แต่กลับมาต้องเล่นแบ็ค) คียากอส (ช้าแต่ช่วยลูกกลางอากาศได้บ้างในช่วงหลัง)

ปาเชโก้ ก็มีแวว (กว่าไอ้พวกกลุ่มมีแววก่อนหน้า) แต่ซวย ได้เล่นน้อย นัดละ 5-10 นาที อยู่ 2-3 นัด

คนสุดท้าย

ราฟา – ค่อนข้างแน่นอนแล้วว่า สูญเสียการไว้วางใจจากทั้งกัปตันทีม ยอดกองหน้าของทีม และหลายๆ คนในทีมไปแล้ว (ยกเว้นกลุ่มลูกรัก)

แก้เกมช้า ดื้อ เซ้วไม่เข้าท่ากับแผนการเล่นหน้าเดี่ยวเฮงซวยที่ทำเอาตอเรสน่วมจนอาจจะอดไปบอลโลกเอาด้วยซ้ำ

ขึ้นบอลช้า แถมไม่มีปีกดีๆ แบบนี้ เกมเปิดบอลจากปีกของหงส์ (รวมทั้งลูกเตะมุม) เลยเป็นอะไรที่หมูตู้สำหรับกองหลังทีมอื่น และน่าเบื่อสำหรับแฟนๆ หงส์มากกกกก

หลายนัดไม่ยอมพัก หรือให้โอกาสผู้เล่นใหม่ๆ แต่พอจะพักก็ไปพักพวกที่เล่นเข้าฝัก หรือกำลังฮ๊อตมาซะงั้น

ทั้งหมดนี้ ทำให้ที่ริเอร่าเคยออกมาแฉกับสื่อนี่ ยิ่งดูน่าเชื่อมากขึ้น ว่าราฟาขาดจิตวิทยาและความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกทีมจริงๆ

และถ้าลูกน้องไม่เชื่อใจหัวหน้า หายนะก็ตามมาอย่างไม่ต้องสงสัย

หมดฤดูนี้ หงส์ควรรีบๆ จัดการบอร์ดบริหาร และกำหนดอนาคตของราฟาให้เร็วที่สุด (ก่อนบอลโลกยิ่งดี)

ไม่งั้นคงได้เห็นเจิด หรือ ตอเรส ไปใส่เสื้อทีมอื่นเล่นบอลในฤดูกาลหน้าแหงๆ …

t ( -  -   t)

ก็ขี้เกียจไง

จะเป็นอะไรไปได้เล๊า

อิอิ

เป็น Vinyl Collection Doll ในซีรี่ส์โดราเอม่องของ Medicom ที่ผมเองก็มีบ้างสามสี่ตัวละ
ก่อนหน้านี้แรร์อีกตัวของซีรี่ส์นี้ก็คือ ไจแอนท์ถือไมค์ ก็ได้มาเหมือนกัน
แต่ตัวนี้พิเศษกว่า และ แพงกว่า…แน่ๆ

นี่ยังมึนๆ อยู่เลยว่าคิดยังไง ถึงได้กล้าซื้อมา
ที่พวกเซียนสะสมของเล่นเขาพูดกันว่า
“คนที่สะสมของพวกนี้เหมือนถูกสาป เล่นแล้วจะมีแต่ถลำ”
มันจริงมากๆ เลยล่ะครับพี่น้องคร้าบ…

T_T  

ภาพต้นแบบจากในการ์ตูน

หลังกล่องมี 1 หน้าของการ์ตูนตอนนี้มาให้ดูด้วย
เป็นตอนของวิเศษบ่อน้ำวัดความซื่อสัตย์ (คงประมาณเดียวกับนิทานนายพรานทำขวานตกน้ำ)
ถ้าตอบความจริงก็จะได้ของดีกว่าไปเลย
ทีนี้ไจแอนท์ดันตกไป แล้วโนบิตะกับโดราเอม่องก็ตอบแบบซื่อสัตย์ไป
ก็เลยได้ไจแอนท์หน้าตาดีมาแทน…

ปล. ใครที่รอดูก๊อดมาร์สประกบร่าง รออีกซักหน่อยนะ

จำความได้เลาๆ ว่า เคยไปแอบยืนร้องไห้เพราะแม่กับพ่อไม่ยอมซื้อหุ่นบางตัวให้อยู่บ้าง
(ไม่กล้าร้องไห้ลั่นต่อหน้า เพราะดุทั้งคู่)
พอโตขึ้นมา เราก็มองย้อนไปก็เข้าใจเลยว่า
พ่อกับแม่ทำถูกแล้ว
กับอาชีพและฐานะในตอนนั้น มันก็ไม่สมควรซื้ออะไรแพงๆ แบบนี้ให้ลูกจริงๆ

อะ ตัดกลับมาที่ยุคปัจจุบัน กับวัยขนาดวัยรุ่นตอนปลายขนาดนี้แล้ว
ฐานะมั่นคงพอจะซื้อแล้วล่ะนะ
ได้เวลาล้างแค้น…

และนี่คือ Godmars (ก็อดมาร์ส) หุ่นอันดับที่หนึ่งในใจเลยครับที่อยากได้มากๆ
จากยุคยานสามลำ ห้าลำ ประกอบร่าง
มาเป็นหุ่นหลายๆ ตัวประกอบร่างเนี่ย มันเท่มากๆ

กลับมาอีกครั้งในซีรี่ส์โชโกคินยุคใหม่
ไม่ต้องไปกลุ้มใจหาของเก่าที่ทำในยุคนั้นแพงๆ อีกต่อไปแล้ว

ปะ ไปแกะกล่องดูกันเลย

อันนี้เก๋นะ ทำกระดาษหน้ากากของกล่องแบบสมัยก่อนเลย
เรโทรดี ชอบ

อีกสองสามวัน จะแกะเล่น ประกอบร่าง
และถ่ายรูปมาให้ดูกันนะ

ติดตามตอนต่อไป…

(มักน้อยหรือดื้อกันแน่วะเนี่ย…)

พอเห็นราคา 5,100 นิดๆ เองตัวนี้
เดี๋ยวนี้มันถูกแฮะ
(คือ ต้องเข้าใจว่า ตัวหลังสุดที่ผมซื้อเนี่ย ก็สมัยตัวละหมื่นต้นๆ โน่น…)
ก็โอเค เอาตัวนึงน้อง แบกกลับบ้านเลย

กลับมาถึงบ้านก็ทิ้งไว้อยู่สองสามวัน
พอถึงวันต้องปริ๊นท์งาน ก็ซัดเลย
แกะต่อประกอบอย่างคึกคักตามประสาคนบ้าที่ชอบต่ออุปกรณ์อะไรใหม่ๆ แบบนี้ (เสมอ)

ก็ปริ๊นท์งานไป พรวด พรวด พรวด 200 หน้านิดๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
(ปนเหม็นเล็กน้อย กลิ่นประมาณเครื่องถ่ายเอกสาร คงต้องหาที่วางให้มันถ่ายเทด้วย…)

สองวันต่อมางานใหม่มาถึงอีกละ
อะ สั่งปริ๊นท์โลด
พรวด พรวด พรวด แต่เอ๊ะ!
อะไรทำไมพิมพ์ไปไม่กี่สิบหน้า ทำไมแต่ละหน้าเริ่มแหว่งซีดล่ะ…
บนจอก็มีหน้าต่างป๊อปขึ้นมาบอกด้วยแฮะ ว่ากรุณาซื้อหมึกเติม

…

เอ๊ะ ทำไมหมดเร็วจังหมึกเลเซอร์สมัยนี้

ก็เลยรีบกลับไปร้านเดิม
ไปถึงก็ถามเลย เฮ้ย น้อง ทำไมพิมพ์ได้แค่สองร้อยกว่าหน้าเองอะ
“อ๋อ พี่ เดี๋ยวนี้เป็นแบบนี้หมดครับ ตลับที่ขายพร้อมเครื่องจะมีหมึกน้อยมาก… มีนิ๊ดดดเดียว”
(เน้นคำว่านิดด้วยนะ)

ก็ต้องซื้อหมึกใหม่สิ ทำไงได้
ค่าหมึกเท่าไหร่เรอะ
1,990 บาท

สรุปรวมหลงจ้ง ค่าเลเซอร์ปริ๊นท์เตอร์ขาวดำตัวใหม่
จาก 5,100 ก็พุ่งพรวดไปเป็น 7,090 บาททันที

อืม…

หลายวันนี้ มีเรื่องหลายๆ เรื่องที่เข้ามาทั้งกับตัวเองตรงๆ และอ้อม
ทำให้รู้สึกว่าได้เข้าใจเรื่องนึงได้ชัดเจนขึ้น กว่าเดิม…
นั่นคือ เวลามีอะไรบนอินเตอร์เน็ตที่เราไม่พอใจ ขัดหูขวางตา
ให้นิ่งเฉยนั่นล่ะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

เพราะตัวหนังสือที่พิมพ์ๆ กันนี่ ก็พรั่งพรูพรวดพราดออกไปได้ไม่แพ้เสียงพูดเวลาขาดสติเลย
จะใช้ถ้อยคำได้สละสลวยสำนวนสวยฉลาดเฉียบคม
หรือจะหยาบแย่แค่ไหนก็เหมือนๆ กัน
แล้วส่วนใหญ่จบไม่สวย จบไม่ลง ทั้งนั้น
ไม่มีจบดีลงเอยสวยงามกันหรอก เวลามีการปะทะกันทางตัวหนังสือบนเน็ต

จริงๆ ก็ไม่เคยเห็นการออกมายอมรับยอมอ่อนให้กันเลยนะ

ก็ตั้งไว้ในใจแล้วล่ะนะ ว่าต่อไปเห็นอะไรไม่เข้าตา
การไม่พิมพ์ไม่โพสออกไป น่าจะดีที่สุด

ประมาณชนะอะไรก็ไม่เท่าชนะใจคนดู
เอ้ย

ชนะใจตัวเองสิ

^  ^’

ร้านนี้อยู่ริมถนนรัชดาภิเษก อยู่ระหว่างซอย 11 กับ 13
ตัวร้านอาจจะดูเก่าๆ ไปบ้างนะครับไม่ได้หรูหรามากมาย
แต่รสชาติอาหารเนี่ย สมกับที่เซียนสหายของจ้าวยุทธเขาแนะนำผ่านมาอีกทอดนึงจริงๆ
(เซียนจริงๆ นะ ชิมมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ แล้วทักษะลิ้นนี่เยี่ยมยอดเชื่อถือได้เลย)
ซึ่งประโยคที่จ้าวยุทธถ่ายทอดตัดแปะมาให้ผมอ่านก็คือ

“ร้านนี้ อร่อยเหมือนกับกินอยู่ที่ฮ่องกงเลยนะเว้ย”

คือ พูดซะขนาดนี้ จะมามัวรีรออะไรอีก ถูกมะ…
 

ปะ ไปดูกันเลย

 

ฟองเต้าหู้ทอด ที่อร่อยเด็ดกว่าเหลาตามโรงแรมที่ผมเคยกินมาหมดเลย
กรอบกำลังดี รสก็แจ่มมากๆ 

ก๋วยเตี๋ยวหลอดกุ้ง
อันนี้ธรรมดาไม่เด่นมาก แต่ก็ได้มาตรฐานติ๋มซำที่ดีครับ

เสี่ยวหลงเปา ที่กัดแล้วแบบน้ำพุ่งกระจายเต็มปาก (…อย่าคิดไปไกลนะ)
คือแบบ… อร่อยกว่าของซั่งไห่เสี่ยวหลงเปาแฟรนไชส์ตามห้างบ้านเราอะ

 
 

ในกลุ่มที่ค่อนข้างธรรมดา สามจานนี้ไม่ค่อยเด่นนัก
แต่ จากสามจานนี้ ผัดผักนั่นเด็ดกว่าเพื่อนนะครับ
ถ้าชอบกินผักควรลอง
ซึ่งจริงๆ กินติ๋มซำเนี่ย มีผักมาเบรคมาคั่นบ้างก็ดีนะ

จานนี้สิครับ ไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง ผัดเปรี้ยวหวานหมู
ปกติไม่ค่อยกินผัดเปรี้ยวหวานนะ
เพราะเป็นสองรสที่ผมเองก็ไม่นิยมในอาหาร
แต่จานนี้ทำให้ต้องทบทวนจุดยืนตัวเองใหม่อะไรปานนั้นเลยอะ
กรุบกรอบความหวานความเปรี้ยวมาในอัตราที่ทำให้รู้สึกอร่อยจริงๆ

 

นี่ก็อีกอย่าง ปกติผมไม่ค่อยกินนะฮะเก๋าเนี่ย
เพราะไม่ค่อยเจอเจ้าที่ทำแล้วถูกใจ
ส่วนใหญ่จะใหญ่ไป ไม่ก็แป้งหนาไป บางไป กุ้งแข็งไป
แต่เจ้านี้ทำได้ถือว่าดีเลยครับ พอดีคำกำลังอร่อย

เป็ดย่างก็อยู่ในลิสท์เมนูบุฟเฟท์ครับ
อร่อยครับอร่อย คนละแนวกับพวกหนังกรอบเนื้อนหนานุ่มอย่างพวกเอ็มเคหรือแคนตั้นนะครับ
อันนี้จะออกแนวตัวเล็ก แต่เนื้อก็นุ่ม รสก็ดีมากครับ
แรกๆ ก็กลัวว่าจะเหนียวเหมือนกัน เห็นตัวเล็ก

  

สองอย่างนี้สั่งเพิ่มนะครับ ไม่ได้อยู่ในเมนูบุฟเฟท์
จานแรกนั่นเนื้อเปื่อยฮ่องกง (แบบออเดิร์ฟเย็น) ที่นุ่ม กรุบ กินเพลินมาก
ส่วนจานถัดมานั่น หมูกรอบครับ หมูกรอบสไตล์ฮ่องกง
กินแล้วลืมหมูกรอบทุกเจ้าในไทยไปเลยอะ…
(สองจานนี้ จานบน 180 ส่วนหมูกรอบนี่ 220 แต่ว่าอร่อยสมความแพงจริงๆ…)

สรุปว่า บุฟเฟท์ติ๋มซำของฟุกหมุ่นนี่ ล้างภาพที่ผมเคยอคติกับบุฟเฟท์ติ๋มซำไปหมดเลยครับ
เพราะของเขาดีจริงๆ ไม่ใช่ว่าทำเอาปริมาณอัดๆ เน้นให้ลูกค้ารู้สึกคุ้ม
แต่เพราะตรงนี้รึเปล่าก็ไม่รู้นะ ที่เลยกลายเป็นข้อเสียไปเพราะทำให้อาหารออกช้ามาก
แนะนำว่าถ้าไปให้กะจำนวนของที่จะกินไหวแล้วสั่งไปทีเดียวเลยครับ
ข้อเสียประปรายอื่นๆ ก็คงด้านบริการ
เพราะร้านดูจะมีพนักงานน้อย การบริการเลยอาจจะไม่ทั่วถึงต่อเนื่องทันใจเท่าไหร่

ลองไปกินดูนะครับ ทุกวัน 11 โมงถึงบ่าย 2
เช็คกะเว็บเขาก่อนได้ว่าโปรโมชั่นนี้จะหมดเมื่อไหร่
ส่วนแผนที่ในเว็บดูแล้วอาจจะเข้าใจว่าต้องเข้าซอยไป
แต่จริงๆ ร้านอยู่ริมถนนรัชดาเลย
ขับเลยเอสพลาน่าดมาเรื่อยๆ แล้วมองทางซ้ายไว้ได้เลย
ร้านจะใกล้ๆ ซอย 13 ก็เลี้ยวเข้าซอยไปจึ๋งนึง แล้วมีซอยเล็กๆ หลังร้านให้จอดรถได้
(…นี่ว่าจะไปใหม่เหมือนกัน เพราะแหล่งข่าวยั่วต่อมาว่า สาคูมะม่วงของหวานในเซ๊ทบุฟเฟท์นั้น อร่อยมากกกกก…)

แรก ๆ เราก็ค้าน ๆ เหมือนกันนะ ว่ามัน J-pop ไปป่าว
ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองบ้านก็ออกแนว จีน-pop กันทั้งคู่

แต่มาคิดอีกที

เฮ้ย!  นี่มันชื่อพระเอกของการ์ตูนขวัญใจเรานี่นา
เคนจิ จาก 20th Century Boys เชียวนะ

แหม่ น่าร๊ากหลานคนนี้
ตอนไปเจอกำลังหลับตาพริ้มเลย
จนเราสงสัยต้องหลุดปากถามไปว่า “เฮ้ย ลูกแกหายใจป่าวเนี่ย นิ่งไปป่าว”
คุณยายของเคนจิเลยเดินไปเขย่าเตียงให้จนหลานสะดุ้ง…

-  -”

แข็งแรง ๆ สุขภาพดีนะหลานเคนจิ

แล้วโตมาจะให้อ่าน 20th Century Boys แน่นอน

“กูตาลาลา ซือตาลาลา”

ปล. หลายคนบอกหน้าเหมือนคุณลุงวุ้ย
จะดีใจหรือสงสารหลานมันดีเนี่ย
แต่ผมว่าหน้าคล้ายแม่มันมากกว่านา

^  ^”

โอ๊ย สุดๆ บรรยายไม่ถูก
พอดีวันนี้เพื่อนของเพื่อนมาจากอเมริกา แล้วเขาติดไอโฟนมาด้วย
เลยเป็นผลบุญพลอยได้ของกระผม ที่ได้จับไอโฟนตัวเป็นๆ เสียที

พ่อแม่พี่น้องครับ ลืมโทรศัพท์หรือ PDA หรือ Palm หรือ Pocket PC
ทั้งที่เคยมีมา และมีอยู่ในโลกทุกวันนี้ไปได้เลยครับ

นี่คือหนึ่งในสุดยอด Gadget ไฮเทคในโลกตั้งแต่ผมเกิดมาเลยปานนั้นครับ
มันบาง หนักมือกำลังดี จอขนาดใหญ่ สีสดคอนทราสท์งามมากๆ

แล้วแต่ละฟังก์ชั่นที่เป็นปุ่มแบบสัมผัสในหน้าจอนะครับ
โอย ครับ โอย มากๆ
Response ตอบสนองนิ้วได้ดีสุดๆ
จิ้ม icon photo ปร๊าด
หน้าจอโปรแกรม photo ก็จะค่อย dissolve ขยายปรื๊ดดด…
กดปุ่มล่างกลับหน้า home ก็ค่อยๆ เคลื่อนที่แทนเข้ามาอย่างสวยหรูจริงๆ

กด icon ipod ดูบ้าง
รายชื่อศิลปินก็ขึ้นมาพรึ่บพรั่บ
ลองเลือกเพลงแบบตามรูปปกอัลบั้ม
เอ๊ะ แนวตั้งมองไม่ถนัดเว้ย เล็กไป

อะ
ได้โอกาสลองวิชาของไอโฟนซะเลย
จับมันเอียงแนวนอนปร๊าด…

รูปมันเปลี่ยนเป็นแนวนอนและขยายตัวให้เต็มจอได้อย่างนุ่มนวล
แต่กระนั้นก็ไม่ทิ้งความฉับไวเลยแม้แต่น้อย!

กลับไปหน้า photo ก็เปลี่ยนรูป เลื่อนรูป ซูมรูป ไหลไปตามนิ้วอย่างพริ้วจริงๆ

คือแบบ…
เฮ้ย นี่ตรูจะไปซื้อ HTC Touch PPC phone แบบ Microsoft มาทำไมฟะเนี่ย
(ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้สองอาทิตย์ยังเห่อ Touch มันอยู่บ้างนะนั่น)
ไอโฟนมันตอบสนองได้ลื่นไหล
ไม่ต้องมีเคอร์เซอร์นาฬิกาหมุนๆ รอโหลดแบบ PPC กระทั่งในยุคปัจจุบันนี้เลยครับ
จอภาพก็สวยกว่ามากๆ รูปลักษณ์ต่างๆ ไอค่อนต่างๆ
อินเตอร์เฟซอย่างแป้นคีย์ตัวอักษรในจอ
ตั้งใจทำหมดครับ
จะมาทำแบบ ไอค่อนเชยๆ หรือรูป jpg sample รูปการ์ตูนลุงหัวล้านเชยๆ
หรือคลิปตัวอย่างเชยๆ แบบคลิปดอกบัว
แบบที่แถมซ้ำซากมากะ PPC ที่ใช้ OS windows mobile ตั้งแต่กี่เวอร์ชั่นนั้น ไม่มีหรอกครับ
Apple เขาใส่ใจทุกรายละเอียดการออกแบบจริงๆ

โอย ครับ โอย

ดูเสร็จจับต้องแล้วพอประมาณ
ผมก็ยกมือไหว้เพื่อนของเพื่อนที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนทันทีเลยครับ
ว่าขอบคุณหลายๆ

เก็บตังกันตั้งแต่วันนี้ได้เลยครับพ่อแม่พี่น้อง
ไม่รู้จะมาไทยปลายปีนี้หรือปีหน้า
แต่ที่สงสัยไว้ก่อนได้เลยก็คือ แพงหูตูบจากที่แพงอยู่แล้วตามราคาในอเมริกาตอนนี้แน่นอนครับ
(   -  -)b